ΑΘΛΗΤΗΣ…. ΜΙΑ «ΠΑΣΤΑ» ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!

Στον αρχαιοελληνικό αθλητισμό η έννοια του ανταγωνισμού ήταν άγνωστη, σε αντίθεση με το κυρίαρχο στοιχείο του συναγωνισμού. Οι αθλητές δεν αγωνίζονταν ο ένας εναντίον του άλλου, ακόμα και στις περιπτώσεις που φαινομενικά θα μπορούσε να ισχύει κάτι τέτοιο, αλλά αγωνίζονταν ο ένας δίπλα στον άλλο, μαζί με τον άλλο. Εξ ου και συναγωνισμός και όχι ανταγωνισμός.
Γι’ αυτό και ο αθλητής είναι μία ξεχωριστή «πάστα» ανθρώπου (χωρίς να θέλω μειώσω κανέναν)!!! Ο αθλητής μαθαίνει να προσπαθεί, να αγωνίζεται, μαθαίνει να επιμένει, να διεκδικεί, να ονειρεύεται την πρόκριση και τη νίκη και από αυτό γίνεται δυνατότερος κατά το σώμα και την ψυχολογία του. Συνηθίζει και μαθαίνει να εμπιστεύεται… (που είναι πολύ βασικό για τη ζωή μας) τον προπονητή του, τους διαιτητές, τους κανόνες, τους συναθλητές του, το θεσμό του αθλητισμού εν γένει! Συναναστρέφεται με άλλους ανθρώπους που γίνονται δεύτερη οικογένειά του, μαθαίνοντας να απεγκλωβίζεται από τα οικογενειακά του στερεότυπα. Μαθαίνει να  θαυμάζει τους συναθλητές του, οι οποίοι, όπως και αυτός, προσπαθούν, διεκδικούν και αγωνίζονται. Μαθαίνει στην πράξη τι σημαίνει ακριβώς αυτή η «ευγενής άμιλλα»… συναγωνίζεται μαζί τους και δεν ανταγωνίζεται απέναντί τους. Καλείται να συναντήσει και να γνωρίσει εις βάθος τον ίδιο του τον εαυτό, έτσι όπως πραγματικά είναι και έτσι όπως μπορεί να γίνει… Προσπαθεί, ιδρώνει, κουράζεται, αγωνιά, ονειρεύεται, χαίρεται, προσδοκά, νικά, καταξιώνεται και ποτέ δεν τα παρατάει! Προσπαθεί να γίνει καλύτερος για εκείνον πάνω από όλα, μαθαίνοντας ότι μέσα από αυτό θα είναι για όλους (συναθλητές- προπονητές- παράγοντες- οικογένεια)!
Η σχέση του αθλητή με τον αθλητισμό είναι μία σχέση ιδιαίτερη, ξεχωριστή, θα μπορούσα να πω μία σχέση «αγάπης». Για να είναι υγιής και επιτυχημένη μία τέτοια σχέση  θα πρέπει και οι δύο "πλευρές" να δίνουν και να παίρνουν. Επομένως, δεν είναι μόνο ο αθλητής που ωφελείται από τον αθλητισμό, μα και ο αθλητισμός ωφελείται από έναν καλό αθλητή.

 Αυτό λοιπόν πού έχω μάθει και κερδίσει σαν αθλήτρια όλα αυτά τα χρόνια είναι…

«Την υπομονή για αυτά που έρχονται, τη δύναμη για να τα πετύχεις, το σεβασμό που κερδίζεις μέρα με τη μέρα, την αντοχή για να συνεχίσεις, τη μαχητικότητα γιατί τίποτα δεν έρχεται εύκολα στη ζωή, την αισιοδοξία για την επόμενη μέρα, την ανιδιοτελή προσφορά για ένα κοινό στόχο και σκοπό»

Μαθαίνει να «κυνηγάει» τη ζωή και όχι να τον κυνηγάει…..
βάσω μαυρέλου