Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ…

Η αξίας της ζωής μας, είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Αποτελεί ένα ατέλειωτο ταξίδι αναζήτησης με διαφορετικό προορισμό για τον κάθε ένα από εμάς! Η διαδρομή της, είναι σχεδόν πάντα άγνωστη, άλλοτε συναρπαστική και άλλοτε οδυνηρή, πολλές φορές με  ευχάριστες εκπλήξεις και  άλλες με βαθιά θλίψη!
Η ζωή μας είναι ένα ατελείωτο ταξίδι στο χρόνο!  Ο χρόνος  κυλά πολύ γρήγορα ή κάποιες φορές βασανιστικά αργά… Ο κάθε ένας από εμάς έχει διαφορετική αντίληψη των σταθερών της ζωής… «Μην αφήνεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα», αλλά και «Έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου». Αντιφατικά μηνύματα… αλλά ελεύθερα για τον κάθε ένα από εμάς! Κάποιοι αφιερώνουν τη ζωή τους σε έναν προσωπικό στόχο και σκοπό, που για ορισμένους μπορεί να μοιάζει χάσιμο χρόνου, όμως για άλλους είναι η ουσία της ζωής τους! Όλα είναι σχετικά με βάση το χρόνο… την ατομικότητα… και τη ζωή…!
Όλοι έχουμε επιθυμίες… ή λησμονούμε κάποια πράγματα από το παρελθόν… ή κολλάμε σε κάποιες καταστάσεις της ζωής μας… Σε κάποιες περιπτώσεις νιώθουμε σαν να βρισκόμαστε διαρκώς σε μια κατάσταση αναμονής, με αποτέλεσμα να χάνουμε το παρόν και τελικά να χάνουμε την ευκαιρία να ζήσουμε αυτή τη μοναδική ζωή που έχουμε, το ΤΩΡΑ! Σε άλλες περιπτώσεις πάλι μοιάζει σαν κάποιος, ενώ είναι ζωντανός, να έχει «πεθάνει» μετά το τέλος της «χρυσής του περιόδου». Το παρόν χάνεται και η ζωή κυλά χωρίς τη δική μας συμμετοχή.
Ανεξάρτητα από το πώς ο καθένας διαλέγει να διαχειρίζεται την πραγματική και συμβολική διάσταση του χρόνου του, ένα είναι το σημαντικό: Σε κάθε χρόνο της ζωής μας να είμαστε παρόντες. Γιατί «όση προετοιμασία και να κάνεις, τον αιφνιδιασμό δεν τον αποφεύγεις, ο εχθρός έρχεται πάντα όταν δεν τον περιμένεις και κατά κανόνα πιο νωρίς απ΄ ό,τι θα ήθελες!» (Γιανκελέβιτς)

«Δεύτερη ζωή δεν έχει»

 

Εδώ στου δρόμου τα μισά
 έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είν' εκείνα που αγαπώ

 γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

 

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
 το λέω και τ' ομολογώ.
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
  μες στη ζωή πορεύτηκα.

 

Όσο κι αν κανείς προσέχει
 όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα  θα 'ναι αργά
  δεύτερη ζωή δεν έχει.

(“Παράπονο” Οδυσσέας Ελύτης)

Από τη συλλογή Τα Ρω του έρωτα (1972)

               «ΑΜ» 3-11-19              

 

βάσω μαυρέλου