Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΓΟΝΕΑ ΣΤΟΝ ΠΑΙΔΙΚΟ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

Η συμπεριφορά του παιδιού στον αθλητισμό συνδέεται άμεσα με τη συμπεριφορά του γονέα, καθώς εκείνος αποτελεί πρότυπο για τον μικρό αθλητή. Οι γονείς αποτελούν σε μεγάλο ποσοστό τον παράγοντα που θα καθορίσει την εμπειρία καθώς και την εξέλιξη του παιδιού στον αθλητισμό. Η παρουσία του γονέα είναι απαραίτητη στον αθλητισμό και σε αυτό τον τρόπο ζωής, αλλά για να γίνει σωστά αυτό πρέπει και οι ίδιοι να «εκπαιδευτούν», ώστε να συνεισφέρουν και οι ίδιοι στην ανάπτυξη και βελτίωση του αθλητή σαν προσωπικότητα αλλά και μέσα από το άθλημα του.

Ο γονέας πρέπει να αναγνωρίζει ότι:

  • Οι μικροί αθλητές/τριες δεν είναι μικρογραφία των μεγάλων.

  • Πρέπει να είναι αυτοί που θα οδηγούν το παιδί να παίρνει αποφάσεις μόνο του.

  • Να στηρίζουν τις επιλογές των παιδιών τους προς το άθλημα τους ακόμα και ας μην είναι απόλυτα σύμφωνοι με αυτή. (Η επιθυμία να εξελιχθεί το παιδί σε «εξαιρετικό» αθλητή είναι «ανησυχία» των γονέων).

  • Πρέπει να επιτρέψουν στο παιδί τους να κινητοποιείται για τα πράγματα που το αφορούν, ώστε να χτίζουν σταδιακά την αυτονομία τους.

  • Πρέπει να σέβεται, να υποστηρίζει και να εμπιστεύεται τον προπονητή, γιατί αποτελεί παράδειγμα στο παιδί του. Ο προπονητής ξέρει και να αξιολογήσει το παιδί και να του δώσει οδηγίες και να το συμβουλεύσει.(Η διαφωνία και η αμφισβήτηση γίνονται αντιληπτά από το παιδί  ως αποτέλεσμα να επηρεάζουν τη συναισθηματική τους στάση ως προς τον προπονητή και να μην μπορούν να εξελιχθούν).

  • Να υποστηρίζει το παιδί του χωρίς να κριτικάρει, είναι η κύρια αιτία στρες στο παιδί.

  • Να αποφύγει να παρακολουθεί τις προπονήσεις. (Με αυτό τον τρόπο βοηθάτε το παιδί σας να γίνει αυτόνομο, να συγκεντρώνεται περισσότερο και να κοινωνικοποιηθεί χωρίς την παρουσία σας) 

  • Να ενθαρρύνει και να επαινεί το παιδί του, γιατί φέρνει καλύτερα αποτελέσματα.

  • Δεν πρέπει να κάνει υποτιμητικά σχόλια ως προς τους αντιπάλους, τους διαιτητές και τους προπονητές. (πρότυπα αρνητικής συμπεριφοράς)

  • Ο γονέας ΠΟΤΕ δεν πρέπει να παίρνει το ρόλο του προπονητή.(πρέπει μόνο να μαθαίνουν όλα όσα αφορά την εξέλιξη των παιδιών τους)

  • Πρέπει να μάθει στο παιδί να μην εστιάζει στο αποτέλεσμα αλλά στην προσπάθεια, η ήττα δεν είναι αποτυχία αλλά ένα βήμα προς την επιτυχία και την εξέλιξη του.

Στόχος είναι το παιδί να βιώνει χαμηλά αισθήματα έντασης, θλίψης, κόπωσης, σύγχυσης, άγχους και υψηλά επίπεδα ενέργειας, αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης.  Ένα σωστά εκπαιδευμένο παιδί, γίνεται ένας ώριμος έφηβος και ένας ολοκληρωμένος συναισθηματικά ενήλικας.

Η σχέση των γονιών με τον προπονητή πρέπει να είναι μια σχέση συνεργασίας και όχι αμφισβήτησης. Ο γονιός έχει δικαίωμα και υποχρέωση να μοιράζεται τις αγωνίες και τους προβληματισμούς του με τον προπονητή, να ενημερώνεται για την εξέλιξη και την πορεία του παιδιού χωρίς όμως να παρεμβαίνει  και υποδεικνύει από τη στιγμή μάλιστα που ο προπονητής είναι επιλογή σας και τον έχετε εμπιστευτεί. Είναι λάθος να δίνεται προπονητικές οδηγίες και να διορθώνεται τεχνικά το παιδί γιατί λαμβάνει μηνύματα που το μπερδεύουν. Είστε γονείς και όχι προπονητές –  αυτόν το ρόλο ας τον επωμιστεί κάποιος άλλος.

Το πιο βασικό είναι να μην ξεχνάτε ότι τα περισσότερα παιδία κάνουν αθλητισμό σε μικρή ηλικία κυρίως για να διασκεδάσουν, να βρίσκονται με τους φίλους τους ή και ακόμα θεωρούν ότι στο άθλημα που έχουν επιλέξει τα καταφέρνουν καλύτερα και νιώθουν όμορφα! Όταν ο αθλητισμός λειτουργεί πιεστικά και ελκύει αρνητικά συναισθήματα, οδηγεί στην αποφυγή και στο τέλος στην απομάκρυνση από αυτόν.

 

Βοηθήστε και στηρίξτε τα παιδία σας, ώστε η εμπειρία που λέγεται ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ να είναι θετική, διασκεδαστική και να μπορέσουν να αποκομίσουν τα καλά και ωφέλιμα εκείνα στοιχεία που προάγει!

ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥΣ ΘΑ ΣΑΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙ !!!

βάσω μαυρέλου